Yeniden başlayabilmen için,

yetmez mi sana özünde var olan sevgi?

Ve bir de

özlemlerinden geriye kalan,

son bir çırpınış...

Diriliş vakti gelmedi mi hâlâ?

Artık uyan,

o yattığın ölümcül uykulardan!..

Ölüm..

boğazımda düğümlenen son bir haykırış!

Senin için sabahlar,

neden hep böyle karanlık olsun?

Çiçeklerden ve gün ışığından yoksun...

O yerlerde çırpınan,

sönen son ışığın,

tükenen son ümidin miydi senin?

O derinden gelen ses senin miydi?

Sen miydin o,

bir îdam mahkumu misali,

sessiz isyanlarla haykıran?

Yüzün neden hüzünlü böyle?

O dipdiri bakışlar,

şimdi, ölüm sessizliğinde..

durgun ve karanlık.

Gözlerindeki o eski ışıltılar...

Hani? Nerede?

Nerelerde kaldı o eski aydınlık?

Bizim için sabahlar,

neden hep böyle karanlık olsun?

Gülüşlerden ve güneşten yok...